میکروتروپیا یا همان سندروم مونوفیکساسیون یکی از آنومالی های عصب-عضله می باشد که با مقدار خیلی اندک انحراف در چشم ها مشخص می شود.در بسیاری از موارد بیمار با کاهش دید به مطب مراجعه می کند و در معاینات روتین مشکل خاصی پیدا نمی شود و حتی در بسیاری از موارد این بیماران در کاور تست نیز نرمال بنظر می رسند و بیمار برای تشخیص بهتر و برای عکس برداری به پزشک دیگر مراجعه می کند اما در نهایت هیچگونه دلیل خاصی برای این کاهش دید پیدا نمی شود و بیمار نیز متحمل هزینه های گزاف بخاطر عکس برداری ها و مراجعه به پزشک های مختلف می شود.برای تشخیص این بیماری فرد معاینه کننده بایستی از مهارت کافی در زمینه باینوکلار ویژن برخوردار باشد و بتواند با دقت بسیار بالا معاینات لازم را برای بیمار انجام دهد.

 

همانطور که قبلا نیز اشاره کردیم در این بیماری فرد دچار یک انحراف خیلی کم می شود که معمولا از نوع ایزوتروپیای کانستنت می باشد.این بیماران ممکن است درجات خفیفی از آمبلیوپی(بیشتر اوقات آنیزومتروپیک) را نیز نشان دهند از طرف دیگردر این بیماران مشکل ARC را نیز خواهیم داشت.در این بیماران مقداری از انحراف توسط فیکساسیون اکسنتریک کاور می شود و مقدار انحراف در این صورت اندر استیمیت خواهد شد ودر بسیاری از موارد فرد معاینه کننده هنگام کاور تست متوجه حرکت چشم ها نخواهد شد.دوستان عزیز توجه داشته باشند که هرگونه انحراف کمتر از یک دیوپتر را فیکساسیون اکسنتریک نامیده و انحراف بیشتر از یک دیوپتر و کمتر از ۸ را استرابیسم زاویه کم می نامیم.

علائم و نشانه ها

بخش مهم در این بیماری علائم و نشانه های آن می باشد.اپتومتریست ها در طی معاینه سوالات مختلفی از بیماران خود می کنند که همگی منجر به شناسایی بیشتر این بیماری می شود.این نشانه ها و علائم را بصورت دسته بندی شده بیان می کنیم:

-تاری دید گذرا

-گم کردن کلمات هنگام مطالعه و یا فراموش کردن کلمات هنگام مطالعه

-ناتوانی در تعقیب تارگت های در حال حرکت

-این بیمارن وقتی از روی یک منبع کپی بردای می کنند جابجایی زیادی خواهند داشت.

-کاهش دقت با افزایش میزان فعالیت و کار روزانه

-سازگاری پوسچرال نامناسب و یا فاصله کاری نامناسب

-ناتوانی و یا ناکارمدی در تشخیص بعد اجسام

-فوتوفوبیا(ترس از نور)

-آستنوپیا

-دیستورشن فضایی

-سردرد و درد اربیتال

-کاهش میزان آگاهی و یا افزایش حواس پرتی

-گیجی و حالت تهوع بویژه بعد از انجام کار چشمی

-خستگی عمومی غیر عادی

-بیماری حرکتی و هماهنگی بسیار پایین دست و چشم

در تاریخچه ای که از بیمار می گیریم بایستی سوالاتی را مطرح کنیم که مربوط به میکروتروپی باشد و در صورت شک کردن به میکروتروپی معاینه کامل را انجام دهیم.در این معاینه باید بروی ویزوسکوپی،حدت بینایی،کاور تست،ساپرشن فووآل تاکید بیشتری کرد.

فاکتور های تشخیص

این بیماری را می توان بر اساس عده ای فاکتور ها تشخیص داد که این فاکتور ها بایستی در بیمار وجود داشته باشند تا تشخیص قطعی میکروتروپی دهیم:

-استرابیم زاویه کم .حتی اگر این استرابیسم در کاور تست نیز تشخیص داده نشود.

-آمبلیوپی با درجه پایین

ARC

-فیکساسیون اکسنتریک و یا فیکسایون فووآل ناپایدار

-ساپرشن فووآل

براساس یافته ها در معاینه و آنچه در تاریخچه بیمار بیان کرده است می توان تشخیص را بروی میکرواسترابیسم گذاشت و حتما توجه نمایید که این فاکتور ها بایستی در بیماران وجود داشته باشند در غیر این صورت تشخیص نادرست خواهد بود.یکی از معاینات بسیار مفید در این زمینه ویزوسکوپی می باشد که در این معاینه بوسیله افتالموسکوپ مستقیم فیکساسیون فووآل بیمار را بررسی می کنیم و اگر بیمار بوسیله فووآ فیکس نکند و یا حتی فیکساسیون ناپایدار فووآل داشته باشد می توان تشخیص میکروتروپی را داد.

درمان

بیماران برای درمان این بیماری بایستی به اپتومتریست مراجعه نمایند و چگونگی درمان را این اپتومتریست ها مشخص می کنند.ممکن است یک اپتومتریست براساس نوع و شدت بیماری یک فرد جلسات فالو آپ را با فاصله اندک تنظیم نماید و ممکن است اپتومتریست دیگری از روش های خاص و تمرین های اورتاپتیک خاصی برای درمان استفاده نماید و درکل می توان گفت این اپتومتریست است که نوع و چگونگی درمان را مشخص می کند و درمان هر فرد با فرد دیگر می تواند متفاوت باشد.

درمان این افراد شامل موارد زیر می شود:

-اصلاح عیوب انکساری و ایجاد بالاترین حدت بینایی در بیمار

-افزایش فیکساسیون بیمار

-افزایش و نرمالیزاسیون کنترل اوکولوموتر

-از بین بردن هرگونه ساپرشن با روش های ساپرشن تراپی

-ایجاد مجدد NRC در بیمار

-از بین بردن استرابیسم

البته ون نوردن در کتاب “باینوکلار ویژن و اوکولار موتیلیتی ” اینگونه بیان می کند که افراد بزرگسال و کودکان بالای ۸ سال سن نیازی به درمان میکروتروپی ندارند و کودکان کمتر از ۶ سال را بایستی تحت درمان قرار داد و دلیل این گفته را نیز اینگونه بیان می کند که افراد بزرگسال معمولا دارای دید دوچشمی مناسب می باشند و اگر اقدامی درجهت درمان آنها انجام شود احتمال بدتر شدن علائم وجود دارد و بطور مثال اگر اقدام به درمان ساپرشن فووئال نماییم احتمال دوبینی بغرنج زیاد خواهد بود.درمان کودکان نیز بخاطر از بین بردن تنبلی چشم و اصلاح طرح غیر عادی هماهنگی شبکیه ای می باشد.ون نوردن در جایی دیگر می گوید اگر بتوان در سنین پایین میکروتروپی را تشخیص داد در این صورت می توان هماهنگی غیر طبیعی شبکیه ای را نیز در همان سنین کم درمان کرد و فرد باقی زندگی خود را با دید دوچشمی نرمال ادامه خواهد داد.همانطور که در بالا نیز اشاره کردیم درمان این بیماری مراحل مختلف دارد اما معمولترین درمان آن اوکلوژن تراپی و اصلاح عیوب انکساری می باشد.بیماری را که مشکوک به میکروتروپی شدیم بایستی بیمار را سیکلورفراکشن کرد و نمره چشم فرد را فول کارکت انجام داد و چشمی را که بیمار با آن فیکس می کند را بصورت ۲-۳ ساعت در روز فول پچ کرد.در ابتدا بیمار را بصورت دو ماه فالوآپ می کنیم و در هر معاینه میزان حدت بینایی فرد را بدقت بررسی می کنیم و در دوره بعدی درمان نیز بیمار چشم سالمتر خود را پچ کرده و بعد از ۴ ماه فالوآپ دوم را انجام می دهیم و در این معاینه نیز حدت بینایی بیمار و فیکساسیون فرد را بررسی می کنیم.

این خبر را به اشتراک بگذارید :